Lift-and-cruise to układ, w którym za pionowy start i lądowanie oraz za lot poziomy odpowiadają osobne zespoły napędowe. W EV50 wygląda to tak: przy starcie 8 wirników nośnych unosi maszynę pionowo jak klasyczny wielowirnikowiec — bez pasa startowego, z dowolnego placu czy polany. Po osiągnięciu bezpiecznej wysokości do pracy wchodzą 3 śmigła pchające, maszyna nabiera prędkości, a siłę nośną przejmuje skrzydło. Wirniki nośne zatrzymują się wtedy i blokują w pozycji aerodynamicznej, żeby nie generować oporu.

Po co ta komplikacja? Bo skrzydło nosi „za darmo”. Wielowirnikowiec przez cały lot pali energię na samo utrzymanie się w powietrzu; samolot wykorzystuje do tego opływ skrzydła, a energię zużywa głównie na ruch do przodu. Stąd przepaść w osiągach: 150 km zasięgu i 160 km/h to wartości poza zasięgiem jakiegokolwiek wielowirnikowca transportowego tej klasy. Ceną jest większa złożoność konstrukcji i potrzeba miejsca na rozpiętość 7 m — choć DJI deklaruje, że dwie osoby złożą EV50 do wymiarów 2,4 × 1,4 × 1,2 m w 5 minut, bez narzędzi.

Poza liczbami z tabeli powyżej uwagę zwraca to, jak konsekwentnie konstrukcja jest podporządkowana lotom poza zasięgiem wzroku w trudnym terenie:

• Redundancja napędu — według DJI maszyna bezpiecznie wyląduje nawet przy awarii części z 8 modułów napędu pionowego, a układ przelotowy ma zapas mocy na powrót.
• 4 niezależne baterie z foliami grzewczymi — awaria jednego pakietu nie kończy lotu, a ogniwa pracują stabilnie w mrozie do −20°C.
• Redundantne, samopodgrzewające się rurki Pitota — pomiar prędkości odporny na oblodzenie, kluczowy przy locie na skrzydle.
• Spadochron całopłatowy w standardzie — przy krytycznej awarii maszyna opada w sposób kontrolowany.
• Ładownia 270 l (1500 × 400 × 450 mm) zaprojektowana pod zestandaryzowane moduły cargo — bo w logistyce kurierskiej częściej brakuje objętości niż udźwigu.
• Payload SDK — otwarcie na czujniki i zabudowy firm trzecich, jak w dronach Matrice.

Według oficjalnych materiałów DJI maszyna jest w pełni elektryczna i przeszła setki testów w warunkach ekstremalnych przed everestowym debiutem, operując stabilnie powyżej 5 000 m n.p.m.

Oficjalny film DJI z lotu EV50 na 8 861 m n.p.m.

DJI ogłosiło EV50 komunikatem z 9 lipca 2026 r. podsumowującym trzy równoległe misje na Evereście — i to właśnie te liczby mówią o możliwościach sprzętu więcej niż karta katalogowa:

• EV50, stok północny (Chiny): 32 loty w 12 dni z bazy położonej na 5 200 m n.p.m., w tym 12 misji transportowych z aparaturą do pomiaru ozonu dla Uniwersytetu Pekińskiego. Rekordowy lot: 8 861 m n.p.m. — 12 m nad wierzchołkiem Everestu — z ciągłym wznoszeniem 3 730 m w jednej misji, po spiralnych trajektoriach dopasowanych do himalajskich wiatrów. To najwyższa udokumentowana operacja drona VTOL w historii.
• FlyCart 100, stok południowy (Nepal): nowy transportowy wielowirnikowiec DJI (udźwig do 100 kg na poziomie morza) przewiózł w sezonie wspinaczkowym — we współpracy z nepalską firmą Airlift — łącznie 10 073 kg między bazą a obozem I: 7 215 kg zaopatrzenia (tlen, liny, drabiny) w górę i 2 858 kg śmieci zniesionych z góry, z udźwigiem do 47 kg na wysokościach ponad 6 300 m i w temperaturach od −15 do 5°C. Trasa, która Szerpom zajmuje 6–8 godzin marszu przez lodospad Khumbu, dronem trwa około 8 minut.
• Matrice 4E: zmapował w centymetrowej rozdzielczości ponad 3 km² kluczowego obszaru lodospadu Khumbu — najniebezpieczniejszego odcinka drogi na szczyt — w zaledwie 3,5 godziny, operując na 6 450 m przy temperaturach poniżej −20°C.

Jak EV50 w ogóle wspiął się na 8 861 metrów?

Na wysokości wierzchołka Everestu powietrze ma nieco ponad jedną trzecią gęstości z poziomu morza — a siła nośna wirnika i skrzydła spada proporcjonalnie do gęstości. To dlatego klasyczne wielowirnikowce „gasną” na dużych wysokościach: żeby utrzymać maszynę, wirniki musiałyby kręcić się coraz szybciej, pobierając coraz więcej energii z baterii, które dodatkowo słabną na mrozie. EV50 obszedł ten problem dwuetapowo: wznosił się ciasnymi spiralami w obrębie doliny (stały nadzór nad terenem pod maszyną), a po nabraniu prędkości przechodził w ekonomiczny lot na skrzydle.

Oficjalny film DJI zdradza więcej niż komunikat prasowy. Na nagraniu z kokpitu widać telemetrię rekordowego przelotu: maszyna leci w zablokowanym trybie płatowca (wirniki nośne wyłączone i ustawione w pozycji aerodynamicznej), z prędkością powietrzną około 51 m/s (~183 km/h) — przy prędkości względem ziemi sięgającej 63 m/s, bo różnicę dokładał himalajski wiatr. Widoczna na nagraniu data — 19 maja 2026 — pokazuje też, że misja odbyła się w szczycie wiosennego sezonu wspinaczkowego, a DJI trzymało wyniki pod korcem aż do lipcowej premiery.

Wybór poligonu nie jest przypadkowy: rozrzedzone powietrze odbiera wirnikom siłę nośną, a mróz zabija baterie. Sprzęt, który działa nad Everestem, ma zapas wszędzie indziej — i dokładnie taki komunikat DJI wysyła rynkowi.

EV50 domyka lukę w ofercie DJI. Dotychczasowe FlyCarty (30 i nowy 100) to wielowirnikowce: świetne na krótkich, wahadłowych trasach z ciężkim ładunkiem, ale ograniczone zasięgiem do kilkunastu kilometrów. EV50 celuje w transport regionalny — dziesiątki kilometrów między punktami, tam gdzie dziś lata śmigłowiec albo jedzie terenówka. Według DJI docelowe zastosowania to reagowanie kryzysowe, logistyka rejonów trudno dostępnych i badania naukowe.

Dwa zastrzeżenia rynkowe: po pierwsze, DJI nie podało ani daty sprzedaży, ani ceny — formalnie EV50 nie wszedł jeszcze na rynek. Po drugie, w USA maszyna i tak nie będzie dostępna z powodu braku autoryzacji FCC po wpisaniu DJI na tzw. Covered List w grudniu 2025 r. — co paradoksalnie zwiększa znaczenie rynków europejskich, w tym Polski, w planach producenta.

Zgodnie z rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2019/947 kategoria otwarta obejmuje wyłącznie loty w zasięgu widoczności wzrokowej (VLOS), dronami o masie startowej do 25 kg, do wysokości 120 m. W praktyce oznacza to, że operacje maszyną klasy EV50 — cięższą i z natury lataną poza zasięgiem wzroku (BVLOS) — zawsze wymagają w Polsce kategorii szczególnej na podstawie zezwolenia Prezesa ULC po ocenie ryzyka (SORA), a w najbardziej wymagających scenariuszach transportowych — kategorii certyfikowanej.

Dla pilota, który chce budować kompetencje pod tę nadchodzącą gałąź rynku, ścieżka zaczyna się dziś: certyfikat wiedzy teoretycznej STS i szkolenie praktyczne w scenariuszu STS-02 to pierwszy formalny krok do operacji BVLOS. Jak wygląda ta droga, opisaliśmy w przewodniku po uprawnieniach STS-01 i STS-02. Operatorzy z takimi kompetencjami będą pierwsi w kolejce, gdy transport dronowy ruszy komercyjnie — niezależnie od tego, czy pod logo DJI, czy konkurencji.

DJI EV50 to pierwszy transportowy dron eVTOL firmy DJI w układzie lift-and-cruise: startuje i ląduje pionowo dzięki 8 wirnikom nośnym, a w przelocie leci na skrzydle o rozpiętości 7 m, napędzany 3 śmigłami pchającymi. Został ogłoszony 9 lipca 2026 r. wraz z wynikami misji badawczych na Evereście.

Maksymalny udźwig to 50 kg w ładowni o pojemności 270 litrów. Zasięg wynosi do 150 km bez obciążenia, a ze standardowym ładunkiem promień operacyjny to około 70 km. Prędkość maksymalna sięga 160 km/h — wartości nieosiągalne dla wielowirnikowców transportowych tej klasy.

FlyCart 30 i FlyCart 100 to wielowirnikowce — wygrywają na krótkich, wahadłowych trasach z ciężkim ładunkiem (FlyCart 100 nosił na Evereście do 47 kg na ponad 6 300 m). EV50 dzięki skrzydłu lata znacznie dalej i szybciej, celując w transport regionalny na dystansach dziesiątek kilometrów. To uzupełniające się narzędzia, nie konkurencja.

Jeszcze nie — DJI nie ogłosiło daty premiery rynkowej ani ceny w żadnym kraju. Wiadomo natomiast, że maszyna nie trafi do sprzedaży w USA z powodu braku autoryzacji FCC, co zwiększa wagę rynków europejskich w planach producenta. Gdy pojawią się konkrety dystrybucyjne dla Polski, zaktualizujemy ten artykuł.

Maszyny klasy EV50 wykraczają poza kategorię otwartą (limit 25 kg masy startowej i wyłącznie loty VLOS do 120 m). Operacje wymagają kategorii szczególnej — zezwolenia Prezesa ULC po ocenie ryzyka SORA — lub kategorii certyfikowanej. Kompetencje pod loty BVLOS buduje się od certyfikatu STS i szkolenia w scenariuszu STS-02.

Podczas 12-dniowej ekspedycji badawczej EV50 osiągnął 8 861 m n.p.m. — 12 metrów nad wierzchołkiem Everestu — co jest najwyższą udokumentowaną operacją drona VTOL. Maszyna wykonała 32 loty z bazy na 5 200 m, w tym 12 misji z aparaturą do pomiaru ozonu dla Uniwersytetu Pekińskiego, wznosząc się w pojedynczym locie o 3 730 m.